Kan digitaal drukken het enorme afvalprobleem van fast fashion oplossen?

Digitaal drukken biedt een duurzaam alternatief op aanvraag voor de conventionele textielproductie, die door fast fashion tot enorme hoeveelheden afval en 10% van de wereldwijde CO₂-uitstoot leidt. Hoewel kwaliteit en rendement bepalend zijn voor de acceptatie ervan, zullen een groeiend netwerk van aanbieders en strengere regelgeving cruciaal zijn om het werkelijke milieupotentieel van digitaal drukken te benutten.

Het wordt door de ontwikkelaarsgemeenschap krachtig en snel gepromoot als een grote nieuwe markt voor digitaal drukken. Maar drukkerijen maken al lang gebruik van direct-to-garment- en direct-to-fabric-druktechnieken. Hun voorkeursmethode is echter over het algemeen zeefdruk geweest. Digitaal drukken voegt echter een nieuwe dimensie toe. Naarmate de technologie verbetert, worden de mogelijkheden om zowel conventionele als on-demand-modellen te ontwikkelen steeds groter. Afhankelijk van de markt waarop u actief bent, doet het onderscheid tussen analoog en digitaal er misschien niet meer toe. Bij de keuze voor de methode waarmee u stoffen of kledingstukken bedrukt, draait het om kwaliteit, productiviteit en rendement op de investering. De investeringsbeslissing die u neemt, kan ook van invloed zijn op de duurzaamheid van uw bedrijf.

Een van de belangrijkste argumenten voor digitaal bedrukken van textiel is dat er op aanvraag wordt gedrukt, waardoor er minder afval ontstaat en het milieu minder wordt belast. Het biedt ook de mogelijkheid om nieuwe ontwerpen, persoonlijke boodschappen en dergelijke te realiseren, wat erg aantrekkelijk is voor kopers. Over het geheel genomen biedt digitaal bedrukken van textiel potentieel zeer interessante marktkansen. En het lijdt geen twijfel dat de textielproductie en conventionele druktechnieken enorme hoeveelheden hulpbronnen verbruiken.

De textielproductie is verantwoordelijk voor aanzienlijke uitstoot in de lucht en het water en voor enorme hoeveelheden afval, vooral in de ontwikkelde wereld. De opkomst van fast fashion en ultra-fast fashion maakt het probleem nog nijpender. Volgens Earth.org is fast fashion verantwoordelijk voor ongeveer 10% van de wereldwijde CO₂-uitstoot. Het bedrijfsmodel van fast fashion is gebaseerd op de verkoop van goedkope kleding aan welgestelde consumenten die de kleding niet lang houden. Na een paar keer dragen wordt de kleding weggegooid en gaan kopers snel over op de volgende trendy look. De trends wisselen snel en sociale media stimuleren de verkoop op grote schaal. De aanbieders van deze prullaria brengen razendsnel nieuwe ontwerpen op de markt, waarbij ze vaak de nieuwste catwalklooks of de seizoensgebonden vraag kopiëren. Denk maar aan kerst- en Halloween-truien. Milieuduurzaamheid is geen prioriteit voor deze bedrijven, en ook mensenrechten staan niet bepaald hoog op hun agenda. De kleding wordt op grote schaal op conventionele wijze geproduceerd in lagelonenlanden, wat bijdraagt aan en het toch al acute probleem van textielafval nog verergert.

Idealiter zou er een manier moeten zijn om klanten te bedienen met behulp van digitale druksystemen, zodat de nieuwe ontwerpen op aanvraag kunnen worden geproduceerd. Maar hoewel de technologie waarschijnlijk in staat is om aan een deel van de vraag te voldoen, is het netwerk van aanbieders nog te onderontwikkeld. Verandering kan komen door een groter marktbewustzijn, hogere productiviteit en verbeteringen in de keuze aan dragermaterialen. Het lijdt geen twijfel dat naarmate de bevolking groeit, ook de vraag naar bedrukt textiel zal toenemen. Regelgeving zal eveneens een rol spelen, met beperkingen op het gebruik van chemicaliën, het afvalbeheer en de manier waarop textiel wordt gerecycled. Er komt verandering aan.

Foto door cottonbro studio via Pexels